Consumpto iam iure semel. Tunc robore multo
Da loca, da voce(m), qua mecum fata loquantur.
Si tantu(m) vixisse iterum, nęc verba nec herbę
Audebunt longe somnum tibi solvere Lethes
Stat vultu mestus tacito mortemq(ue) reposcit.
Tutius Emathia». Sic postqua(m) fata p(er)egit,
Si noti la decadenza e la pesantezza delle forme: h, m e n hanno sempre l’ultimo tratto ripiegato verso l’esterno.
L’abbreviazione per -us è sempre ondulata.
Addidit et carmen, quo, quicquid consulit umbra(m),
Scire dedit. Mextum fletu manante cadaver
«Aspexi tacitę revocatus ab aggere ripę;
Effera Romanos agitat discordia manes,
Impiaq(ue) inferna(m) ruperunt arma quietem.
Sors obscura decet: certus discedat, ab umbris
«Tristia non equide(m) Parcaru(m) stamina» dixit.
Quo tam(en) e cunctis michi noscere contigit umbris:
Elisias alii sedes ac Tartara mesta
Lustrales bellis animas, flentemq(ue) Camillum
Infausta(m) sobole(m); maior Carthaginis hostis
Abruptis Catilina minax fractisq(ue) catenis