om(ne)s possint vid(er)e tam boni q(uam) mali. Visio aut(em) d(ivin)i
nebit. Sic et(iam) intell(igitu)r q(uod) d(icitu)r Iob XIIII, homo c(u)m dormierit,
dammo(do) p(ro)p(ter) ho(m)i(n)em ut i(n) tertio e(st) o(ste)nsum, tu(n)c et(iam) totius cre
no(n) h(abe)t r(ati)o(ne)m ultimi finis. Nec pot(est) dici q(uod) finis celestis
finale iudiciu(m) erit de p(re)mio v(e)l pena visib(i)l(ite)r aga
aut(em) illi(us) motus e(st) aliq(ui)s int: cancellato.
forma ho(min)is, s(cilicet) a(n)i(m)a r(ati)onal(is), immed(iat)e c(re)atur a D(e)o, ut in secundo e(st) o(ste)n
Scrittura di modulo ingrandito, dall’aspetto piuttosto rotondeggiante, riduzione della spezzettatura dei tratti.
Uso frequente della linea come segno abbreviativo.
Uso della e crestata, simile ad un epsilon.
Con accento sulla e.
La -s finale di relictis, al pari della -s finale di surgens allo stesso rigo, illis a r. 9, disci|p(u)los a r. 12, manducatis a r. 13, bi|bitis e respondens a r. 14, illos a r. 15 e iustos a r. 17, è posta in esponente.
sed q(ui) male habent. Non veni vo
peccatorib(us) manducatis et bi
Con accento sulla n.
t(ur)ba multa puplicanor(um) et
num Levi in domo sua . et erat
Qui Levi con accento sulla v.
p(u)los ei(us): Quare cu(m) publicanis et
tus est eum. Et fec(it) ei c(on)vivium mag