Greek Paleography From Antiquity to the Renaissance [by T. Janz]

100r: Vat.gr.218 — Il σ si presenta

Resource type:
Annotation
Manuscript:
Vat.gr.218
Annotation text:

Il σ si presenta di modulo maggiore in alcune legature.

Annotation tags:
Minuscule script and A. Berloco (edited by)
Section:
3r-205v Pappus Alexandrinus: Synagoge and 87v-118r Liber VI

Other annotations on this folio

  • Gli spiriti e gli accenti, posti abbastanza in alto sopra le lettere, sono piuttosto piccoli: per gli spiriti si noti che sono a volte angolari, a volte arrotondati.

  • L’alpha è fornita di una piccola coda che si prolunga quando si trova in fine rigo. 

  • La parte superiore della lettera gamma presenta un “gancio” arrotondato; a volte si estende o si allarga ulteriormente, o addirittura presenta il punto più basso spostato verso sinistra.

  • La lettera delta è più alta delle altre e l’asta verticale dal tratteggio ondulato resta aperto.

  • L’epsilon a cresta discendente si sviluppa in altezza; utilizzando il tratto mediano come legatura con la lettera che segue. 

  • La zeta è a volte in forma minuscola in tre tratti. 

  • Il lambda in un unico tratto con occhiello cieco e l’asta inferiore particolarmente sviluppata. La forma maiuscola è rara.

  • My e ny con il primo tratto arrotondato, in particolare il ny in forma maiuscola è raro ed usato in posizioni particolari, come in fine rigo (cfr. f. 99r, r. 23). 

  • Il phi è presente sia in forma chiusa sia nella forma aperta anche dopo la lettera my.

  • Il chi presenta dei “ganci” all’inizio del tratteggio.

  • Un tratteggio caratteristico è quello del gruppo -ετ- dalla parte superiore ingrandita mentre la parte inferiore si presenta ridotta, con un tratteggio separato.

  • Si mettono in evidenzia alcune legature caratteristiche, come αγ, απ, εγ, ει e τα.

  • L’epsilon cambia il ductus se seguita da phi.

  • La lettera iota rispetto alla minuscola antica, piega il suo tratteggio per creare delle legature.

  • διέρχεται ἤπερ αὐτὸς ὁ κύκλος ἀνατέλλει· οἱ δὲ κατὰ μέρος χρόνοι

  • (λ͞β)  Ὅτι δὲ πᾶσαν περιφέρειαν ὁ

  • ἥλιος ἐν πλείονι χρόνωι δια

  • πορεύεται ἤπερ ἐκείνη ἡ περι

  • φέρεια ἀνατέλλει ἢ πάλιν

  • δύνει, νῦν δείξομεν· δόξει δέ τι

  • σι φανερὸν εἶναι τοῦτο καὶ

  • μὴ προσδεόμενον ἀποδείξε

  • ως· ἐπεὶ γὰρ ὁ μὲν ἥλιος ἐνιαυ

  • τῶι τὸν κύκλον διαπορεύεται· αὐτὸς δὲ ὁ κύκλος ἐν νυκτὶ καὶ ἡ

  • μέραι ἀνατέλλει. γίνεται ὁ χρόνος ἐν ὧι ὁ ἥλιος τὸν κύκλον δια

  • πορεύεται πολλαπλάσιος τοῦ χρόνου ἐν ὧι ὁ κύκλος ἀνατέλλει·

  • ἐπεὶ οὖν ἐν μείζονι χρόνωι ὁ ἥλιος τὸν ὅλον κύκλον διαπορεύεται

  • ἤπερ αὐτὸς ὁ κύκλος ἀνατέλλει καὶ τὰς κατὰ μέρος τοῦ κύκλου

  • περιφερείας ἐν μείζονι χρόνωι ὁ ἥλιος διελεύσεται. ἤπερ ἐκεῖ

  • ναι αἱ περιφέρειαι ἀνατελοῦσιν ἢ δύσονται· ὥστε φανερὸν τὸ

  • προκείμενον καὶ οὐ προσδεόμενον πλείονος ἐπισκέψεως·

  • πρὸς οὓς ῥητέον· διότι εἰ μὲν αἱ κατα μέρος ἴσαι περιφέρειαι

  • τοῦ ζωιδιακοῦ ἐν ἴσωι χρόνωι ἀνατέλλουσιν ἢ πάλιν δύνουσιν

  • συμφανὲς ἂν ἡμῖν ὑπῆρχεν τὸ λεγόμενον· αὐτός τε γὰρ ὁ κύκλος

  • ὁμαλῶς ἂν ἀνέτελλεν καὶ οὕτως οἱ χρόνοι προς ἀλλήλους συνε

  • κρίνοντο· ἐπειδὴ καὶ ὁ ἥλιος ὁμαλῶς κινούμενος ἐν ἴσωι χρό

  • νωι τὰς ἴσας περιφερείας διέρχεται· νυνὶ δὲ τοῦ μὲν ἡλίου

  • ὁμαλῶς διαπορευομένου τὸν κύκλον αὐτοῦ δὲ τοῦ κύκλου ἀνωμά

  • λως τὰς ἀνατολὰς καὶ τὰς δύσεις ποιουμένου οὐκ εξεσται ἡμῖν

  • λέγειν ὅτι πλείονος ὄντος τοῦ χρόνου ἐν ὧι ὁ ἥλιος τὸν κύκλον

  • διαπορεύεται. ἤπερ αὐτὸς ὁ κύκλος ἀνατέλλει. πλείων ἔσται ὁ κατὰ

  • μέρος χρόνος ἐν ὧι ὁ ἥλιος τινὰ περιφέρειαν διαπορεύεται

  • ἐκείνου τοῦ χρόνου ἐν ὧι ἐκείνη ἡ περιφέρεια ἀνατέλλει τε καὶ

  • δύνει· τούτων δὲ τοιούτων ὑπαρχόντων. οὐκ ἔτι πρόδηλον

  • καθέστηκεν διότι πᾶσαν περιφέρειαν ὁ ἥλιος ἐν πλείονι

  • χρόνωι διαπορεύεται ἤπερ ἡ περιφέρεια ἀνατέλλει ἢ πάλιν

  • δύνει·πόθεν δὲ ὅτι οὐχὶ τὸν μὲν ὅλον κύκλον ἐν πλείονι χρόνωι

  • κατα τας του θεοδοσιου υποθεσει[ς]

    κατα δε το αληθες ανομα

    φαινεται δια των εκκεντρό

    τητα του ηλιακου

  • Iota ascritto.